سینتکس جاوا

ساختار کلی یک برنامه جاوا

public class Main {                  ← ۱. تعریف کلاس

    public static void main(String[] args) {   ← ۲. متد main (نقطه شروع)

        System.out.println("سلام دنیا!");      ← ۳. دستورات

    }
}

کلاس (Class)

در جاوا هر کد باید داخل یک کلاس باشد. کلاس مثل یک ظرف است که همه‌چیز را در خود نگه می‌دارد:

public class Main {
    // همه کد اینجا
}

• public — سطح دسترسی: این کلاس از همه‌جا قابل دسترسی است
• class — کلیدواژه تعریف کلاس
• Main — نام کلاس (باید با حرف بزرگ شروع شود — قرارداد جاوا)

متد main — نقطه شروع

هر برنامه اجرایی جاوا باید متد main داشته باشد — JVM اجرا را از اینجا شروع می‌کند:

public static void main(String[] args)

قوانین مهم نگارشی

• نقطه‌ویرگول اجباری: هر دستور باید با ; تمام شود
• آکولاد: بلوک‌های کد با { } مشخص می‌شوند
• حساسیت به حروف: Main ≠ main ≠ MAIN
• نام کلاس: باید با حرف بزرگ شروع شود (PascalCase)
• نام فایل: باید همان نام کلاس عمومی باشد

تورفتگی (Indentation)

کد داخل کلاس و متدها باید تورفتگی داشته باشد تا خوانا باشد:

public class Main {
    public static void main(String[] args) {
        System.out.println("تورفتگی درست");
        if (true) {
            System.out.println("سطح دوم تورفتگی");
        }
    }
}

بلوک‌ها و دامنه (Scope)

هر جفت آکولاد یک بلوک است و متغیرهای تعریف‌شده داخل آن فقط همان‌جا معتبرند:

public static void main(String[] args) {
    int x = 10;          ← در کل main معتبر

    if (x > 5) {
        int y = 20;      ← فقط داخل if معتبر
        System.out.println(x + y);
    }
    // System.out.println(y);  ← خطا! y اینجا وجود ندارد
}

نام‌گذاری در جاوا